Aynı Ağacın Dalında

Aynı toprağa kök salan insanlık ağacının dallarıyız hepimiz. Kimimiz küstük gövdeye, kuruttuk kendimizi. Kimimiz nereye, kimin bahçesine olduğunu bilmeden alelacele dallanıp budaklandık. Kimimiz aldatıldık, çiçek açtık, aldandık yalancı baharın rüzgarlarına. Kimine göre odunduk kesilecek, yerimiz kömürlük. Kimine göre canımızı verdik lakin küllerimiz hayat verdi kara kışa direnen insanlara. Kimine göre komşunun bahçesine sarktığımız için haktık biz, uydurulmuş bir göz hakkı. Kimine göre don vurmuş zamansız açan çiçeklerin dökülen yapraklarıydık. Kimine göre ardımız sıra tomurcuk verenlere öncüydük, müjdecisiydik gerçek baharın. Büyüdükçe hor gördük toprak anayı, atayı. En nihayetinde daldık biz. Eğildik, büküldük, rüzgarlarda savrulduk. Oysa aldanmasaydık, düşseydik toprağa, Elif’in gövdesi gibi dik dursaydık yurdumun üstünde, huzurla tüten en son ocak olacaktık.

Fatih Koç, Mart 2017 İstanbul