Baharı Hep Sen Getir Bana

       Kara kışta ilk cemreye hasret bir ağaç gibiydim. Sen cemreler düşürdün gönlüme. Karlar altında kalmış bir ışkının çıktığı tomurcuk kadar umutluyum hayata. Ben kış olayım, baharı hep sen getir bana. İçim çiçeğe duracak bir dalın dolu dolu olması gibi. Bir tatlı meyveye gebeyim. Meyvelerim bereket olacak sana. Ben bahar olayım, yazı hep sen getir bana. Ben topraktan geldim, toprağa gideceğim. Dönüşüm kara sevdama olacak yine. Verdiğim meyvelerin çekirdekleri toprakta ben olacak. Büyüyüp dal olacak, dal olup çiçeğe duracak yine. Ben yaz olayım, güzü hep sen getir bana. Yaz günü yediğim güneş kadar beni ana sütü gibi temiz kar taneleri büyütecek. Her tane, bir annenin bebeğini emzirmesi gibi damla damla besleyecek beni. Su olup yürüyecek damarlarıma. Ben güz olayım, kışı hep sen getir bana. Yeryüzündeki tüm canlar sanma ki bir birbirinden çok farklı. Bir tohum, bir enik, bir bebek… Suretler başka başka da olsa döngüler hep aynı. Senden sana, senden sana, senden sana…

Fatih Koç,Mart 2019,Ağrı